لرزانم را دراز میکنم تا صورت مهربانت را لمس کنم،اما تصویرت به یکباره محو میشود و

من به یاد میاورم که تو در کنار من نیستی. چشمانم را آرام میبندم،صدایت در گوشم میپیچد.

طنین خنده هایت همه جا را پر میکند.بی اختیار لبخند میزنم،ولی صدایت دورو دورتر میشود و

من به یاد میاورم که باز هم تو نیستی و این فقط خیال توست که مرا دنبال میکند.و چه شیرین

است رؤیایی که رنگ از وجود تو میگیرد.دلم میخواهد با تو کنار ساحل بنشینم،سرم را روی

شانه هایت بگذارم و امواج آبی کف آلود را نگاه کنم و به آواز امواج گوش بسپارم.دلم برای

آرامش نیلگون امواج تنگ شده است . دلم برای چشمهای دریایی تو تنگ شده است . برای

امواج بی مهابای نگاهت که بر دلم میتازد و قلبم را از گرمای عشقت لبریز میکند.دیشب

برایت از آسمان یک سبد ستاره چیده ام،یک سبد نور، تا شبهایت بدون ستاره نماند . مگر

نمیدانی قحطی آمده است ؟ قحطی خورشید و ماه و ستاره . گفتم برایت یک سبد بچینم ، نکند

آسمانت بی ستاره بماند . آخر اگر شبی خوابت نبرد ، لااقل ستاره ای باشد که بشماریش و

آرام آرام چشمانت از خواب سنگین شود . دلم هوایت را کرده است.میبینی! دوباره بیقرار

شده ام . گیج شده ام . تو این حرفهای آشفته را به دل دیوانه ام ببخش . دوستت دارم نازنینم.

دوباره این دل دیوانه برای دیدن تو دلتنگ شده است.