زندگی شوخی سنگینی بود که خدا با من کرد.خدایا,از گناه شوخی های کوچکی که با تو کرده ام درگذر,تا من هم از شوخی بزرگی که با من کرده ای درگذرم.
--------------------------------------
ای کاش می دانستم بعد از مرگم اولین اشک از چشمان چه کسی جاری میشود و آخرین سیاهپوش که مرا به فراموشی می سپارد چه کسی خواهد بود
--------------------------------------
من چه می گویم در این رویین حصار ؟ من چه می جویم در این شبهای تار؟ من چه میپویم در این شهر غریب پای این دیوارهای نانجیب؟ تا نپنداری گلم در دامن است گل در اینجا دود قیر و آهن است قلبهامان آشیانهای خراب خانه هامان خلوت و بی آفتاب جان پاکان خسته از این آفت است
روزگار مرگ انسانیت است
--------------------------------------
گاه برای بهتر رسیدن باید رفت...گاه برای ثابت ماندن باید رفت...گاه رفتن رسیدن است و ماندن واماندن...این را همیشه می گفتم و اکنون هم می گویم...شرایطم سخت نیست...می خواهم خودم را سخت کنم...تمرین مقاومت در حضور همه جایز نیست...مگر نمی گفتم می نویسم برای اثبات بودنم....برای اثبات حرف هایم...حرف هایی که شاید جز در این شهر غریب جایی برای بیانشان نبود...بیانشان در پیشگاه همه قشنگ نبود.هیچ وقت به خوب راضی نخواهم شد...خوب ارزانی کسانی که نمی دانند رسیدن به بهترین ها چیست...هیچ وقت نخواهم گذاشت چیزی بر من تحکیم شود...چرا که خود را بهترین می دانم...چراکه اگر خود را بهترین بدانم بهترین خواهم بود...چراکه از خواستن تا توانستن راهی نیست اگر اراده ای باشد...اگر ساز رفتن کرده ام به قطع بدانید محکم تر از پیش بر خواهم گشت...می روم تا مبادا این خانه را باتمام زندگی ام اشتباه بگیرم...مبادا تمام زندگی ام همین سرا شود...می روم چون می دانم عطش دارم...عطش به بیشتر دانستن...اما بدانید این رفتن ابدی نیست...برمیگردم مطمئن باشید...
--------------------------------------
قصه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه توام که ساده فریبم داد ! قصه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم "خداحافظ"
--------------------------------------